Persona që vetëm kritikojnë jetën tuaj dhe qëndrojnë si gjykatës, duhet t’i largoni menjëherë, sepse ky qëndrim i tyre tregon vetëm varfëri të brendshme.

“Ka pak njerëz që mendojnë, por të gjithë duan të gjykojnë”!

Nuk ka frazë më të mirë për të filluar këtë reflektim mbi tendencën e vazhdueshme ndaj kritikave dhe gjykimeve, në një mënyrë relevante në çdo moment apo rast të jetës.

Ekzistojnë gjithnjë e më shumë njerëz që, në vend që të diskutojnë, debatojnë, përdorin qëndrime të bazuara në kritika, në theksimin e gabimeve dhe dështimeve të tyre.

Shenjë e qartë e mungesës së objektivitetit, por edhe e formës së arrogancës psikologjike gjithnjë e më shumë në modë.

Vetëm shikoni një debat televiziv, ose lexoni komente dhe postime në rrjetet sociale për të kuptuar se si ky qëndrim është bërë një lloj shprehie mendore që mund të degjenerojë një konfrontim të ideve në një luftë, për të fshehur në ekstrem vërtetësinë e një teze, për ta sjellë bashkëbiseduesin në një gjendje konfuzioni për të përfituar një avantazh personal.

Të thuash se ky lloj personi është një subjekt me vetëbesim të ulët është një përfundim i parëndësishëm, se ata që nuk kanë idenë për një temë të caktuar mund të kritikojnë vetëm për të maskuar vetëvlerësimin e tyre në mënyrë të barabartë.

Është e nevojshme, të vendoset një argjinaturë, sepse kritikat e vazhdueshme dhe gjykimi gjithashtu prodhojnë një klimë të rëndë, dëmtojnë ajrin e negativitetit dhe mosbesimit në lidhje me mundësinë e gjetjes së zgjidhjeve dhe alternativave, duke bllokuar në fund të fundit dëshirën për hulumtim dhe inovacion.

Një degë e psikologjisë së sjelljes mëson se kritika dhe denigrimi janë në fakt një mundësi e madhe për rritjen personale.

Nëse nga njëra anë kritikat tregojnë dhe theksojnë guximin e tjetrit, nga ana tjetër ato gjithashtu u mësojnë atyre që vuajnë nga ajo që disa mjeshtra të mendimit lindor e quajnë proces i mosidentifikimit.

Aftësia për të mos mbetur lidhur me veten dhe reagimet e veta emocionale, gjithashtu e kuptueshme, duke mësuar të lejojë atë që dikush mund të thotë, të mendojë dhe shkruajë, të jetë si një gjendje fluksi.

Një lloj shkëputje, duke mbetur vetvetja dhe duke mos hequr dorë nga bindjet dhe mendimet e veta.

Ashtu sikurse joshja e rreme mund të jetë e rrezikshme, po kështu duhet të jemi në gjendje të mos kushtëzohemi nga gjykimi dhe kritika.

Prandaj, të mos kushtëzohen dhe dëmtohen nga kritikat është një qëllim i rëndësishëm që duhet të arrihet nga çdo person që kërkon dëshirën për t’u përfshirë dhe përpjekur të ndjekë shtigjet e rrahura.